Kraina Jičínska dzięki dobrym warunkom geograficznym i klimatycznym jest zamieszkana  już przez osiem tysięcy lat. Intensywne zasiedlanie przez pierwszych osadników przebiegało przez szóste i pierwszą połowę piątego tysiąclecia przed naszą erą. Rozwijało się w epoce kamienia i  epoce brązowej (kultura unietycka i ludność pól popielnicowych).

Pierwszą znaną właścicielką Jičínska była czeska królowa Guta (+ 18. 6. 1297). Jičín został zbudowany w latach 1297–1304. Miastem królewskim był do 1337 roku, potem należał do znanych rodów Vartenberków, Trčků z Lípy i Smiřických. Po bitwie na Białej Górze właścicielem i dziedzicem krainy w ramach ugody stał się wojewoda Albrecht Wacław Euzebiusz z Valdštejna.

Jego panowanie połączone jest z wojną trzydziestoletnią i epoką baroku. W czasie jego panowania, kiedy w Europie szalała wojna trzydziestoletnia, a w Czechach był głęboki kryzys, cesarski generał budował w Jičínie swoją rezydencję. W okresie największego upadku miasto przeżywało intensywny rozwój,  ponieważ był nie tylko bystrym wojewodą, ale świetnym politykiem i ekonomistą. Miał on prawo wybijania monet oraz nadawania tytułów szlacheckich. Z tych czasów pochodzi określenie TERRA FELIX – Szczęśliwa ziemia, obszar, który omijały walki, i w którym obowiązywało inne prawo.

W 1813 roku cesarz Franciszek I. został zaproszony przez Ferdynanda z Trauttmansdorffu na zamek do Jičína, aby ze swoimi sojusznikami (car Alexandr I. przebywał w Opočně, pruski król Fridrich Vilém III. w Ratibořicích) przygotować wspólny plan przeciwko napoleońskiej Francji. Życie w mieście wyraźnie zmieniała wojna prusko-austriacka w 1866 roku. Jičínská bitwa z 29 czerwca stała się punktem zwrotnym toczącej się wojny. To spotkanie ujawniło wszystkie niedostatki w uzbrojeniu austriackiej armii.

Ostatnim szlacheckim rodem, właścicielem Jičína i okolic, byli Trauttmansdorffovie. W 1936 roku miasto odkupiło zamek, Libosad z loggiami oraz grunty.